Povezano
U Galeriji SULUJ 18. maja otvorena je izložba Aleksandra Radičevića, NEMAN.ČEKA, koja se može pogledati do 30. maja.
Ova postavka donosi radikalno istraživanje crteža kao direktne preobrazbe nervnog impulsa u vizuelni zapis, uspostavljajući najneposredniju vezu između mozga i likovne površine.
Koncept Aleksandra Radičevića svesno odbacuje barijere naknadnog promišljanja i racionalizacije u korist trenutnog umetničkog čina.
Izložba NEMAN.ČEKA: Između slobodne forme i nametanja discipline
Fokusiran na medij tuša i pera, koji zbog svoje nepovratnosti zahteva potpunu posvećenost, umetnik ne nameće kontrolu, već sledi dinamiku materijala.
„U činu crtanja se ne zahteva i ne nameće kontrola, već se sledi dinamika materijala i neposredne vizuelne asocijacije. Ovo podrazumeva nadovezivanje na prethodni oblik, pri čemu svaka linija generiše sledeću. Proces je vođen spontanim oblikovanjem formi, dok je svesna intervencija svedena na praćenje dešavanja. Kontrola je primenjena isključivo u fazi zaokruživanja estetizacije, odnosno definisanja tačke u kojoj je crtež završen“, objašnjava Radičević.
U ovom procesu ključna je ravnoteža između dva pojma – „nemani”, odnosno spontano nastalih, organskih formi koje izlaze iz uma kao faktor iznenađenja, dok je „čeka“ pojam preuzet iz lovačke terminologije, gde označava mesto ili objekat za prikriveno čekanje (osmatranje) plena.
Radovi tako svedoče o uspostavljanju balansa između slobodnog formiranja oblika i nametanja discipline, kako objašnjava umetnik. Izložba NEMAN. ČEKA. teži da predstavi koherentan i estetski zaokružen korpus crteža nastalih kroz specifično definisan metodološki okvir, zaključuje.
Osim snažnog teorijskog okvira, izložba se izdvaja i po specifičnom načinu na koji komunicira sa arhitekturom palate Anker.
Kako u svom osvrtu navodi istoričarka umetnosti Sara Lazarević, postavka već pri samom ulazu menja osećaj prostora i uvodi posmatrača u stanje postepenog odvajanja od spoljnog sveta. Publiku najpre dočekuju intimni crteži na papiru, stvarajući utisak zagonetne knjige koju posmatrač treba da iščita pre nego što nastavi dalje. Iz te intimne atmosfere ulazi se u ostatak prostora gde monumentalne figure počinju da okružuju posetioca sa svih strana. Zidovi galerije postaju obloženi svojevrsnim freskama, transformišući arhitekturu u živu površinu neprestanog prisustva slike.
Prema rečima Sare Lazarević, najvažniji utisak izložbe je upravo način na koji autor pretvara galeriju u jedinstveno polje. Crteži iz prve prostorije uvode posmatrača postepeno, dok se kasnije figure šire kroz zidove i preuzimaju prostor u mnogo intenzivnijem registru.
Zbog ove snažne vizuelne povezanosti među radovima, izložba se pamti kao izuzetno kompaktno i zaokruženo iskustvo koje nudi jasan uvid u formalne i tematske rezultate ovog specifičnog umetničkog metoda.
Fotografije: Galerija SULUJ